Olduğu Kadar

Bazen durup şöyle bir bakıyorum da, "Bu hayat aslında ne kadar sığ, ne kadar özelliksiz bir kolektife uygun" diyorum.

Hayat bazen onun peşinden koştuğunda değil de oluruna bıraktığında, kendinle baş başa kahve ‘date’ine çıkmışsın gibi bir nebze olsun iyi hissettiriyor.

Çözülmesi gereken bir olay değil de olduğu gibi kabullenilmesi gereken bir olay örgüsü gibi. Bazen hayat sadece yaşanması gereken bir his gibi.

Her şeyin netleşmesi gerekmiyor hayata devam etmek için. Olduğu kadar devam etmelisin.

Evet, işte o sihirli kelime: OLDUĞU KADAR.

Telaş ettiğin sıkıntılar, stresler belki hayat koşuşturmaları sen bunların peşine düşmesen de oluyor ve olmaya da devam edecek. Çünkü hayatın kanunu böyle. Netleşmesini beklediğin, açığa çıkmasını umduğun şeyler arttıkça sen çözüm ustası değil aksine hayatta yorulan bir özne haline geliyorsun.

İnsan müdahale edemediği şeyleri kabullendiğinde içinde bir nebze de olsun bir yer açılır ve rahatlar diye düşünüyorum. Psikolojide bunun bir adı var mı bilmiyorum ama benim şahsi psikolojimde bunun adı vazgeçiş eşiğidir. Negatif düzlemde bakmadan genel bir vazgeçişin üzerimde bıraktığı o tarifsiz keyfin verdiği haz beni naçizane olduğumdan da mutlu birisi haline getiriyor.

Ve ne yazık ki hayat düşündüklerinde değil bıraktığın anlarda dönüşüme gebedir. Bunu geç fark eden birisi olarak geçmişte yaşadığım streslerime acı bir gülümsemeyle bakıyorum. Çoğu kez üzerine titrediğiniz o konuları düşünün. Stresten, kaygıdan veya heyecandan elinize yüzünüze bulaşabilirler. Oysa hayatı olduğu gibi reddedip ya da üzerine düşünmeden gelişine yaşadığınızda: olması sizin için mutluluk, olmaması ise hiç bir şekilde mevcut durumunuzu mutsuzluğa sevk etmez. Olduğu kadar yapmışsınız çünkü. Elinizden geleni yaptıysanız, bravo! Hayatın hazzına hoş geldiniz!

Bırakabildiğimiz kadar hafiflediğimiz gerçeğini yeniden hatırladığım günler bende sanki uzun zamandır görüşmediğim tanıdık bir insan görmüşüm hissi yaratıyor. 

Seviyorum bu hissi.