Gördüğün Sensin

Görmek ilk defa, sonrası hep bakmak…

Bazı şeyler sadece bir kez görülebilir. O an zihin konuşmaz, yargılar suskundur. İşte tam da o anda tanık oluruz en saf ve derin hislerimize. Kalbin konuştuğu henüz yargıların dağıtılmadığı o anda ne hissedersek kendimize bir çapa atarız farkında olmadan. Ne geçmişe takılırız ne geleceğe kaygılanırız. Tamamen o an vardır. Ne bir eksik ne bir fazla. 

Sonra tekrar tekrar bakma şansımız olursa eğer, eylem aynı yönde olsa dahi sonuç ilkinden farklıdır. Çünkü artık baktığımızda vereceğimiz bir yargı ve üzerinde düşünebileceğimiz konular vardır. Yani görmek tamamen bizimle ilgili iken bakmak sadece ona biçtiğimiz rol ile ilgilenir. Beklediklerimiz, hayal kırıklıklarımız, heveslerimiz belki de alışkanlıklarımız kim bilir? 

Ne demişti Mevlana “baktığın benim, gördüğün sen.”

Aslında ne kadar insani bir olgu bu-elbette anlayabilene. Bende gördüğün senin yansıman başka anlamlar arama der gibi.

Bu konuyu felsefi bir bakış açısıyla değerlendirdiğimizde bir yerde okumuştum diyor ki “beni yargılarken dikkat et çünkü bende gördüğün şey ben değil sensin” yani “insan karşısındakini olduğu gibi değil’ olduğu kadar görebilir”. 

Bakıyoruz aslında biz. Mütemadiyen bakıyoruz. Aynada kendimize, çevremizde yakınlarımıza eş dost arkadaşlarımıza, yolda kedilere, yaşadıklarımıza iyi kötü her şeye bakıyoruz. Bakmak konusunda bu kadar iyiyken mevzu görmeye geldiğinde neden işler bu kadar zor? Neden başarılı olamıyoruz çoğu zaman? 

Bana göre bunun cevabı şu; çünkü bakmak kolay. Bakmak gözle ilgili. Senin yargıların ve hayat düsturun ile ilgili. Bildiğin topraklarda hüküm süren bir cumhuriyettesin. 

Görmek ise bambaşka. İnsana durmayı, beklemeyi, emek vermeyi, irdelemeyi belki biraz da rahatsız olmayı vadediyor. Bu aslında tamamen bir fark etme iradesi. Tıpkı Amin Maalouf’un bahsettiği gibi “İnsanların körleşme arzusu hep hafife alınır. Var olduğunuzu bilmek istemiyorlarsa ömürleri boyunca yanınızdan geçip sizi asla görmeyebilirler.”