Öğrenilen duygu

Sevilmek süreçte öğrenilen bir duygu. Mutlulukla eş değer. Sizde var olan bir duygu değil.

Size verilen bir duygu, o yüzden "Öğrenilen" dedim.

Sadece insan tarafından değil bir kedi veya köpek herhangi bir canlı tarafından sevilmek...

O duygu çok güçlü. Hayatınızın en temelinde nasıl devam edeceğinizi belirleyen ana madde...

Sevilmemiş insanlar direkt anlaşılır. Kontrolsüz öfke, dışarıya yansıyan üzüntülü gözler, sürekli yaşanan duygu durum değişikliği. "Bunlar hepimizde var" demeyin, bunun yoğunluğunu ölçebilirsiniz.

İnsan güçlü bir varlık. YouTube'da önüme çıktı, bir kadın “Hiçbir canlı mehtaba bakıp şiir yazamaz. Bu insana özgü” diyor. Doğru, akıl yürütebiliyoruz, sadece hayvansal içgüdülerle yaşamıyoruz, duygularımız var. Yapay zekadan bizi ayıran en önemli faktör olarak da sunulur bu.

İnsanın çocukluğunda alamadığı sevgi duygusunu tüm hayatı boyunca araması çok üzücü değil mi? En kötüsü de asla bunun farkında olmaması, alamadığı sevgi yüzünden yaşadığı sorunları farketmemesi. Şu an yaşadığımız toplumda, önceki toplumlarda veya sonra yaşayacak olan toplumlarda yaşanacak olan tek sorun kendi içimizdeki duygular var olan ve eksik olan duygular. İnsan hep bunun kavgasına girecek. İçinde yaşadığı kırgınlık için, alamadığı sevgi için, yaşayacağı mutluluk için veya fazladan taşıdığı kin ve nefret için bu sorun hep olacak.

Teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin insan duygularını aşabilecek bir varlık değil. Duygularıyla  var olan bir canlı. En önemli duygu da sevgi. O eksik olduğunda yaşadığı, yaşattığı hiçbir duygu insana yeterli gelmeyecek. "Hep arayış içinde insanoğlu" deniliyor ya işte bulamadığı tek şey sevgi.