Farkındayım

Hayatımızda kendim olarak var olmam gerektiğini anlamak acı günlerin sonucunda keşfettiğim değerli bir kazanım oldu. Hangi mevki makamda olursan ol ve servetin ne kadar olursa olsun kendi özüne , can ‘a merhaba  demeden yaşamında anlam bulamazsın. Tüm bunlardan çıkardığım bir sonuç oldu , çektiğim hiçbir acı nedensiz değil , biz onlar sayesinde kendimizi bulduk bellide…..

İnsan sürekli hayatını daha anlamlı kılmaya çalışır , insanın gerçek kimliğini hayatını nasıl daha anlamlı kıldığına bakarak keşfedebiliriz.Bazı insanlar  dünya beni görsün diye bazı insanlar ise dünyayı görmek için gezilere , dağlara çıkar.

Kendinden nefret eden insanların dikkati herzaman birilerinin üzerinde oluyor.Herzaman kendi hissettiklerine , kendi yaşadıklarına  ve kendi dramlarına odaklanmış durumdalar . Sanki bir sinema salonunda tek başlarına oturmuş  ve perdeden kendi hayatlarının ne kadar kötü olduğunu izliyorlar.Doğal olarak sadece kendi yaşadıklarını konuşan ve düşünen insanlar kendilerini kurban rolünde hissediyorlar,ve kendi durumlarına üzülüyorlar  ancak bu döngüden çıkmak isteyen insanların dikkatlerini kendilerinin ötesinde başka  şeylere ve insanlara Yardım etmek kendi geçmişi dışında konular konuşmak , kendinden daha yüce amaçlar belirlemek iyi olabilir.

Hayatınızdaki sorunları düşünün değersizlik duygusu size zarar verebilir , aynı hataları defalarca yapışımız, başkalarına şefkatle yaklaşırken kendimize acımasız oluşumuz içimizdeki kaybolmayan öfke  ve hatta kıskançlıklarımız….

Bunları yaşamayı biz mi seçtik ? Ya da belki de  geçmişte  yaşadıklarımız bugün böyle hissetmemize neden oluyor. Kendimizi suçlamayı bırakalım bu işlerin daha kötü gitmesini sağlar başka işe yaramaz.

Unutmayalım ki makam , mevki , rütbe , ünvan bunların hepsi bir cekettir , ceketi asar bir yere gideriz arkamızda sadece insanlığımız kalır.

Rüzgara  kapılmış bir yaprak parçası olmaktansa dünyanın en önemli şeyin kendimiz olduğunu düşünmemiz ve kendimize ona göre çok değer vermemiz gerekir. İşte o zaman çevremizden de saygı ve sevgi görürüz, o zaman hep birlikte ne diyoruz  :Önce kendimiz .