Hırsızlığı meşrulaştıran cümle
Son zamanlarda adaletsizlikle, liyakatsizlikle yüzleştiğimiz her başlıkta aynı savunma cümlesiyle karşılaşıyorum: “E canım, bal tutan parmağını yalar. Sen olsan sen de yapardın.”
Bu cümleye tahammül edemiyorum. Daha da sinir bozucu olanı, bunu söyleyenlerin büyük kısmının söze “Elhamdülillah Müslümanım” diye başlaması. Baştan söyleyeyim: Ben olsam yapmam. Yapmam çünkü bir başkasının hakkını çiğnemeyi uyanıklık sanacak kadar şuursuz, kul hakkını meşrulaştıracak kadar kitapsız biri değilim.
Neden bu kadar öfkeleniyorum, anlatayım...
Bugün bazı çevrelerin cehaletle yaftaladığı, adını duyunca "Sarıkamış" diye bağırdığı bir subayı hatırlatayım size…
Enver Paşa’dan bahsediyorum. Osmanlı hanedanına damat olmuş, sarayın kapıları ardına kadar açılmış bir adamdan. Hani şu “bal tutan parmağını yalar” lafı var ya; onun parmağı değil, neredeyse başı bal küpüne girmişti.
Sor kendine: Sen onun yerinde olsan ne yapardın? Sarayın sıcak salonlarını bırakıp cepheye gider miydin? Rahatını terk edip cepheden cepheye koşar mıydın?
Enver Paşa ne yaptı? Yanlışlarıyla, doğrularıyla bir idealin peşinden gitti. İslam coğrafyasının emperyalistlerin oyuncağı olmaması için savaştı. Sonu ne oldu? Ta Orta Asya’da, Tacikistan’da bir mitralyöz mermisiyle can verdi. Cenazesi bile yıllar sonra bu topraklara dönebildi.
Bu da mı yetmedi? Peki Mustafa Kemal? Bir bak bakalım, ne kadar mal mülk biriktirmiş?
Bu topraklarda makamı varken cebini doldurmayan kaç isim var, hiç düşündün mü? Örnekler çoğaltılır. İsimler bitmez. Ama mesele isim değil zaten.
Mesele şu: Hırsızlığı normalleştiren, adaletsizliği kurnazlık sayan bir zihniyetle nereye kadar gideceğiz?
