Şüphe

'İnanmak' ve 'bilmek'...

İkisi arasındaki farkı anlamamız gerekir. Biri ortada olan gerçek diğeri ise içinde şüphe kırıntısı taşır. “Böyle olacağına inanıyorum”, “Böyle olacağını biliyorum” gibi. İşte bunun için bazı şeylere olan inancınız şüphelidir. Korkmadan bilmek gerekir. İnanç söz konusu olduğunda doğru ve gerçek göreceli kalır.

“Doğru olduğuna inanıyorum" ama doğru olamaya da bilir hissini verir ve “Umarım öyledir” sonucu çıkar ortaya. Gerçek ise bilmekle gelir. Terimler içinde boğmayacağım sizi. İlk yazımda da dediğim gibi bunun dinle bir alakası yok. Dine göre de yorumlayabilirsiniz ama bu hayatımızdaki gerçeklerle de alakalı.

Hayatımızda önemli olan her şeyin mükemmel olacağına kendimizi inandırmak değil, buradaki amaç 'bilmek'. Siz fark etmeden vücudunuz bile şüpheye tepki verir ve kendini korumaya alır. Bu yüzden şüpheyle yapılan manifestler işe yaramaz. İnandırmaya çalışmak yerine olumsuz sonucun tek seçenek olmadığını bilmemiz gerekir (Neyse ki teorisi bu diğer yazımın başlığı olacak).

Beynimiz tek bir tehdit yerine birden fazla olasılık gördüğünde sinir sistemimiz sakinleşir. Vücudumuz felaketin kaçınılmaz olduğu gibi tepki vermeyi bırakır. Düşünceler gerçek değildir. Bunlar varsayımlardır ve varsayımlar değiştirilebilir. İnanç, doğru ve gerçek şüpheye yenilebilir. Manifestte asıl disiplin pozitifliği zorlamak değil. Bu olumsuzluğun inanç, doğru ve gerçek haline gelmesine izin vermemektir. İyi olanı pozitifi bilmek yeterli olur.

Tarafsız kalın madalyonun iki yüzünü de görün ve sinir sisteminizi gerçekte ne olursa olsun bununla başa çıkabilecek kadar dengede tutun.

Bildiğiniz zaman inanmaya gerek duyulmaz.