Çevremizdeki Duvarlar

Bazı insanların duvarlarını görürüm. Duvar bir metafor...

Çoğu insanın kabul edemeyeceği gerçekleri vardır. Bu gerçeklerin doğru olduğunu da bilirler.

Duvarlarını yıkmak, 'yeni bir düşünceyi sindirmek' kolay olmaz onlar için. Bu yüzden biriyle konuşurken onun duvarı olup olmadığına bakarım. O konuda bir duvarı olduğunu gördüğümde çabalamam, bilirim kabul edemeyecek.

O yüzden çoğu tartışmada "Tabii, öyle de olabilir der" ve çekilirim.

Bir arkadaşım bana "Sen hiçbir şey için çabalamıyorsun" demişti. Aslında çevren duvarlarla çevrili olduğunda gösterdiğin çabanın boşa gideceğini bilmesi gerekirdi.

İnsanların kendi algı seviyeleri farklıdır. Senin anlatmaya çalıştığın konuyu karşındaki sadece kendi algılayabileceği kadarını anlar. Bu zor bir ders. Duvarları olan bir yakınınızsa daha da zor. Kardeşin, arkadaşın veya çocuğun bile olabilir. Sen anlattığında anlamıyorsa zor yoldan dersini alacak demektir.

Önceden bahsettiğim 'Bir Çift Yürek' kitabındaki gibi bazı insanları kendi ızdıraplarından kurtaramazsın. Bazı insanlar acı çekerek öğrenir ve bu bir tercihtir. Yani kendisi seçer.

Öğrenmek için bir kitap okumak mı yoksa yaşayarak ders almak mı?

"Önünde taş var" dersin ama görmek istemiyorsa o taşı yapabileceğin hiçbir şey yok. Takılması sendelemesi belki de düşmesi gerekir.

Üzgünüm ama çoğu insan düşmeden hatta sürünmeden algılayabilecek seviyede değil. Bu yüzden sende o duvarı gördüğün anda bu bir tavır, ses yükseltme, seni dinlememe veya kabul etmemezlik olabilir. Her neyse, değiştiremeyeceğini anladığın yerde bırakman gerekiyor. Çünkü insan ne yaşıyorsa kendi seçmiştir.

Önceki yazılarımın da temel konusu bu, kendi hayatını kendin planlarsın. Alacağın derslerin şeklini de sen seçersin. Acı çekerek mi yoksa birilerinden ders alarak mı öğreneceksin bu hayatı?

Ben kolay yoldan öğrenmeyi seçiyorum o yüzden çok çabalamam anlamak isteyen zaten sana gelir.

Taşı kendi görenlere gerçekten hayat çok kolay.