Herkes her şeyi bilmek zorunda değil

Hepimizin hayatında vardır böyle insanlar. Bir odaya girer girmez havası değişen, konuşurken sanki “ben bilirim” demese bile hissettiren tipler. Her şeyi herkesten iyi bildiğine inanan, yanıldığında bile bunu kabullenmekte zorlanan o tuhaf özgüven hâli.

Genelde kendini üstün görmek, yüksek sesle başlar. Daha çok konuşmakla, daha çok eleştirmekle, daha az dinlemekle devam eder. Ama işin aslı şu: Bu bir güç gösterisi değildir. Tam tersine, derin bir güvensizliğin dışa vurumudur. Çünkü gerçekten kendinden emin olan insanın kimseyi ezmeye ihtiyacı yoktur.

Bu üstünlük duygusu bazen başarıdan beslenir, bazen makamdan, bazen de sadece “ben böyleyim” rahatlığından… Oysa insan kendini bir başkasının üstüne koyunca daha değerli olmaz. Aksine, fark etmeden çevresini daraltır. Çünkü kimse sürekli yukarıdan bakılan bir yerde durmak istemez.

Kendini üstün görenler çoğu zaman yalnız kalır. Bunu hemen fark etmezler. Çevresindeki insanlar yavaş yavaş geri çekilir. Çünkü kimse küçümsendiğini hissettiği bir yerde samimi olamaz.

Hepimiz zaman zaman kendimizi başkalarıyla kıyaslarız, bunda bir gariplik yok. Bu çok insani. Ama mesele, bu kıyası ne için yaptığımızdır. Kendimizi geliştirmek için mi, yoksa başkasını küçültmek için mi?

Belki de en sağlıklısı şunu hatırlamak: Herkesin bildiği başka, bilmediği başka. Herkesin güçlü olduğu bir alan var, tökezlediği bir başka alan da. Kimse kimseden üstün değil; sadece farklıyız.

Gerçek üstünlük, başkasını bastırmakta değil. Yan yana durabilmekte. Dinleyebilmekte. Yanıldığında “haklısın” diyebilmekte.