Satın alamadığın…

Geride bıraktığımız koskoca bir yıl…

Bir yıl deyip geçmeyin; 365 gün acısıyla, tatlısıyla geçen bir zaman dilimi. Zaman, insanın satın alamadığı tek şey bence.

2025’in başında büyük bir hüzün vardı. Yılın başında Ferdi Baba ile başlayan kayıplar, ardından Volkan Konak, Edip Akbayram gibi çok değerli sanatçıların aramızdan ayrılması… Onlara “soytarı” demiyorum; sanatçı diyorum. Ağır abi tavırlarıyla, anlam yüklü eserleriyle 2025’te sanki “bizden bu kadar” der gibi, birer birer çıktılar hayatımızdan.

Mavilere sürebilecek miyiz bilemem ama onları arayacağımız kesin.

Söyledikleri şarkılarla, anlatmak istedikleriyle hep hatırlanacaklar.

Bir yıl içinde yine aynı cümleler dolaştı dilimizde:

Enflasyon, yetmeyen maaşlar, artan maliyetler, yükselen etiket fiyatları ve azalan alım gücü…

Bu ülke insanının makûs kaderi mi diye düşünmeden edemiyor insan.

Zaman geliyor, bu genelde seçim öncesine denk düşüyor; bir an her şey yolunda sanılıyor. İnsan bir şeylere niyetleniyor, kısa bir sevinç yaşıyor. Sonrasında ise karamsarlıkla devam eden bir hayat çizelgesi…

Her yılın başında iyi niyetlerle yeni yıl kutlanır, güzel dilekler edilir.

Ama umut…

Umut var olmak gerek.

Umutsuzluğun bize hiçbir faydası yok.

Bu milletin, tutunacağı bir ışığa çok ihtiyacı var.

Bu ışık ne bir parti, ne bir şahıs, ne de bir kavram.

Bu umut, insanın içinde yeşerecek olan başarabilme azmidir.

Ne de güzel söylemiş Hz. Ömer:

“İnandığınız gibi yaşamazsanız, yaşadığınız gibi inanırsınız.”

İşte tam da buradayız sanırım.

Yazılarıma değer katan Anadolu’da Bugün Gazetesi’ne ve çok değerli dostum Erhan Dargeçit Bey’e teşekkür ediyorum.

Bu haftalık bu kadar.

Sağlıcakla kalın.